Dracula (Francis Ford Coppola, 1992)
Francis Ford Coppola, regisseur van belangrijke Amerikaanse meesterwerken als "The Godfather" (1972) en "Apocalypse Now" (1979), heeft Bram Stokers gelijknamige roman uit 1897 bewerkt tot een beklemmende horrorfilm die zindert van de erotiek.

Graaf Dracula (Gary Oldman), een aristocratische vampier uit Transsylvanië, is hopeloos op zoek naar zijn vrouw die zich vierhonderd jaar geleden van het leven beroofde. Als Dracula zijn vrouw herkent in Mina (Wynona Rider), de verloofde van een jonge advocaat (Keanu Reeves), zal hij haar koste wat het kost voor zich winnen. Maar er liggen vampierdoders op de loer...

Coppola speelt met kleuren en klankeffecten, hanteert dubbeldrukmontages en versnelde cameravoering, experimenteert met computereffecten, filmt in indrukwekkende, soms omgekeerde en bewegende sets en hult zijn acteurs in schitterende kostuums en weerzinwekkende make-up. Zo maakt hij de film tot een visueel pareltje, maar jammer genoeg komen de personages op de tweede en het verhaal op de derde plaats. Dat maakt van "Dracula" een kolkende poel van pijn, gruwel, mystiek en lust waarin u zich als kijker moederziel alleen voelt. Mogelijk is dat de reden waarom u zich op den duur alleen nog maar met Dracula identificeert. Hij is een gekwetste eenzaat met een gebroken hart, hunkerend naar dat waar in wezen iedereen naar hunkert: eeuwige Liefde.

Director of photography Michael Ballhaus was veelvuldig cameraman van de Duitse regisseur Rainer Werner Fassbinder (bekijk hun sobere meesterwerk "Ich will doch nur, daß ihr mich liebt" uit 1976), en is dat nog steeds van dat andere grote Amerikaanse talent, Martin Scorsese. Samen met Coppola creëert Ballhaus een donkere, onheilspellende sfeer door gebruik te maken van griezelige, vaak geanimeerde schaduwpartijen.

Hoewel we hier toch te maken hebben met een genie van de Amerikaanse cinema die een veelbelovende cast mag regisseren, ligt het grootste probleem bij het scenario. De stroeve verhaallijn loopt kriskras doorheen zichzelf en kent geen diepgang. De houterige personages zijn onuitgewerkt en ondergaan geen emotionele transformatie (tenzij dan van mens naar vampier). Keanu Reeves lijkt niet overweg te kunnen met zijn rol en Anthony Hopkins als de vampierjager Van Helsing krijgt slechts één of twee improvisatiemomenten waarin hij alle omringende acteurs van het doek mag kegelen. Het is Gary Oldman die de innerlijke verscheurdheid van zijn personage Dracula wel kan omvatten, het zelfs liefdevol omhelst, en hij levert als enige een indringende vertolking.

"Dracula" zal u af en toe de stuipen op het lijf jagen, maar de meest intense momenten zijn de erotische scènes tussen Dracula en zijn prooi Mina: meeslepend vakmanschap waar de vonken warmpjes vanaf spatten.

3/5