Hannah and Her Sisters (Woody Allen, 1986)
"Hannah and Her Sisters" is een intense relatiekomedie over verliefdheid, het huwelijk, overspel, de zin van het bestaan, geloof in een god en de dood als enige zekerheid. Deze thema's smelten vlekkeloos samen in één van de eerlijkste en warmste films die Woody Allen tot nu toe heeft gemaakt.

De film schetst het turbulente (liefdes)leven van drie zussen: Hannah, Lee en Holly. Hannah (Mia Farrow) is getrouwd met Elliot (Michael Caine), maar die is op zijn beurt smoorverliefd op Lee (Barbara Hershey). Hannah's ex-man Mickey (Woody Allen) loopt dan weer te dwepen met Holly (Dianne Wiest). Mickey is een ex-televisieregisseur, de drie zussen hebben elk op hun manier iets te betekenen in het New Yorkse medialandschap en de meeste andere personages zijn sarcastische schilders, onstabiele boekenwurmen of woeste schrijvers. Terwijl er tussen Hannah, Elliot en Lee een ongezonde driehoek ontstaat, verneemt Mickey van zijn dokter dat de lichte doofheid in één van zijn oren (hij weet niet zeker welke oor) kan wijzen op een hersentumor.

In 1987 won de film drie Oscars: voor Beste Originele Scenario (Woody Allen), Beste Acteur in een Bijrol (Michael Caine) en Beste Actrice in een Bijrol (Dianne Wiest).

Woody's regie bruist van de originaliteit en de maturiteit. De film bestaat uit hoofdstukken waarin telkens één van de personages centraal staat. Het camerawerk is van Carlo Di Palma, die eerder vooral Italiaanse films fotografeerde (o.a. de meesterwerken "Divorzio all'italiana" uit 1961, van Pietro Germi en "L'Armata Brancaleone" uit 1966, van Mario Monicelli). Di Palma werkte ook veelvuldig samen met het Italiaanse genie Michelangelo Antonioni, maar in de jaren tachtig en negentig hield hij zich vooral bezig met de films van Woody. Een Italiaans accent is zeker aanwezig in "Hannah and Her Sisters", wat de film naar een hoger niveau tilt. Vaak toont Woody ons één hoek van het decor (of een open deurgat) en bewegen de acteurs in en uit beeld, terwijl de spitsvondige dialogen vlot van links naar rechts knallen. Die dialogen maken de personages tot echte mensen, waar je van gaat houden en wiens fouten je graag vergeeft.

Het gaat hier duidelijk om een karaktergedreven film. De meest indringende prestaties komen van Mia Farrow, Max von Sydow en Dianne Wiest. Het is Woody's neurotische typetje die het minst overtuigt. Woody zorgt voor de komische, vaak absurde noot en slingert de sappige one-liners gul naar de hoofden van zijn tegenspelers, maar zijn personage is niet realistisch, wat wel het geval was in "Manhattan" (1979) of in zijn pièce d'oeuvre "Annie Hall" (1977). Niettemin zorgen alle personages voor talloze memorabele en vaak aangrijpende momenten.

Hannah en haar zussen laten je doorheen een waaier van oprechte, menselijke emoties ploeteren en dat is niets minder dan een heerlijke, intieme ervaring.

4/5