Manhattan (Woody Allen, 1979)
"Manhattan" is de film waar regisseur Woody Allen zich het meest voor schaamt. Woody was zelfs van plan om voor United Artists gratis een nieuwe film te maken, als UA beloofde "Manhattan" voor eeuwig in het schof te laten liggen. De deal ging niet door en de film werd een kassucces.

Isaac Davis (Woody Allen) is schrijver van tv-programma's en haat zijn job. Hij is gescheiden van Jill (Meryl Streep), die nu samenwoont met een andere vrouw, Connie (Karen Ludwig). Isaac heeft een verhouding met Tracy (Mariel Hemingway), een studente van zeventien. Op een dag leert hij de intelligente Mary (Diane Keaton) kennen. Zij is de maitresse van Isaacs beste vriend Yale (Michael Murphy), die min of meer gelukkig getrouwd is met Emily (Anne Byrne Hoffman). Intussen schrijft Jill een roman over het geflopte liefdesleven dat ze jaren met Isaac heeft gedeeld.

Zoals dat steeds gaat met Woody's relatiefilms, is deze van een diepgaand en complex niveau. Gelukkig is er Woody's personage om voor de luchtige en hilarische momenten te zorgen. Woody bewijst zich opnieuw als getalenteerd regisseur en kan rekenen op topprestaties van zijn (vaste) cast en crew. Diane Keaton speelt de pannen van het dak als geniaal chaoot die niet in staat is haar leven op orde te stellen. Het is tragikomisch om te zien hoe Woody als verliefde puber hopeloos heen en weer slingert tussen zijn ex-vrouw, zijn huidige minnares en Mary.

Achter de camera vinden we Gordon Willis, die met "Manhattan" één van zijn mooiste (zwartwit)films aflevert. De acteurs bewegen vaak binnen en buiten een vast kader, of ze worden naast elkaar geplaatst in het decor en hun gesprek wordt gefilmd in een ruim, onafgebroken shot. "Manhattan" is daarmee een typische Woody Allen-film en dus een grappige, smaakvolle en intieme praatfilm.

Toch doet "Manhattan" niet wat Woody's onovertroffen meesterwerk "Annie Hall" (1977) wel deed: de verliefdheid tussen de personages overbrengen op de kijker. De film komt traag op gang en is niet altijd even interessant. Maar Woody weet zich als regisseur uitstekend in te leven in de vrouwen die zijn film maken. "Manhattan" gaat over (de onschuld van) verliefdheid en bulkt van de vertederende scènes, realistische conflicten en komische situaties. De beste scène is tevens de laatste, waardoor u als kijker met een voldaan gevoel de eindgeneriek inglijdt.

"Manhattan" is een mooie, uitstekend geregisseerde film, die de kijker weet te amuseren, te beroeren, ja zelfs te ontroeren.

4/5