Interiors (Woody Allen, 1978)
Woody Allens hilarische komedies Annie Hall (1977) en Manhattan (1979) werden respectievelijk gevolgd en voorafgegaan door het sombere en doodernstige drama Interiors.

Drie volwassen zussen worden geconfronteerd met de scheiding van hun ouders. Het is Joey (Mary Beth Hurt) die dichtst bij haar moeder staat, want Renata (Diane Keaton) zoekt de eenzaamheid op om te kunnen schrijven en Flyn (Kristin Griffith) is een beroemde actrice. Moeder Eve (Geraldine Page) heeft zwaar te lijden onder de scheiding en dat heeft zijn uitwerking op de onderlinge verhouding tussen de zussen. Het wordt alleen maar erger als vader Arthur (E. G. Marshall) aankondigt dat hij gaat hertrouwen met de levendige Pearl (Maureen Stapleton).

Woody bewijst zich andermaal als briljant schrijver en regisseur. Interiors is een intense karakterfilm zonder muziek en zonder humor. Het is Woody Allens ultieme eerbetoon aan Ingmar Bergman.

De situaties en de dialogen zijn uitstekend geschreven en in beeld gebracht. De beeldkaders, de belichting en de cameravoering respecteren het intense spel van de acteurs. Vooral de twee bejaarde actrices zetten elk een innemend personage neer. De confrontatie in de kerk, het gesprek aan tafel tijdens de bruiloft, De film is overladen met scènes die baden in een eerlijk, naakt realisme.

De cameravoering en de belichting is van Gordon Willis, die met deze film misschien wel zijn meest sobere werk aflevert. Camerabewegingen zijn schaars. De acteurs spelen binnen en buiten vaste kaders, wat de film doet baden in een sereniteit die een krachtige uitwerking heeft op de kijker. De belichting is vaak donker en personages zijn gehuld in schaduwen. Interieuren zijn vaak onderbelicht tegen een klare buitenwereld gezien door ruiten. Maar buiten regent het en de lucht is grijs.

De indringende acteerprestaties, Woody's dwingende cameraregie en de afwezigheid van heldere kleuren en muziek maken van Interiors geen gemakkelijke brok om te verteren.

Alleen vraag ik me af of de korte interviewsequens met Renata wel op zijn plaats is. Waarom moet Renata ons op zo'n manier achtergrondinformatie verschaffen, als alle overige personages dat doen via dialoog? Misschien omdat Ingmar Bergman dat ooit ook 'n paar keer heeft gedaan. Daarbovenop is Renata's gezinssituatie onvoldoende uitgewerkt. Er loopt in haar huis ergens een kindje rond, maar meer komen we daarover niet te weten. Maar dat is mijn enige kritiek.

Interiors is een zwaarmoedige film die nog lang na de stille eindgeneriek door uw hoofd zal spoken. Het is niets minder dan Woody Allens humorloze meesterwerk.

4/5